117

Gdybyśmy mogli żyć pojedynczymi chwilami, jak bardzo starzy ludzie albo bardzo małe dzieci, nie odczuwając nużącej ciągłości kojarzonej głównie z nudą powtarzalności. Wyobrazić sobie taki stan świadomości, gdy wciąż jest pierwszy raz dla wszystkiego, co dobrze znane; gdy jedna chwila nie ma żadnego odniesienia do drugiej.
Takie tam bajanie na marginesie zachodzącego dnia, ale jakże świeże spojrzenie na powtarzalną codzienność.

116

Niezapowiadane szczęście ociera się o powagę. Po czasie pełnym wrażeń i emocji przybijamy do brzegu - brzegu, który gasi uśmiech. Po eksplozji barw, po nieprzerwanie trwających zmiennych następuje powaga. Nasza miłość to rzecz poważna. Śmiertelnie boję się poważnych rzeczy.

115

Usiłuję dopasować poszczególne elementy, wątki łączące przeszłość i niewiadome jutro, zdrowy rozsądek i wyobraźnię, prostą ufność w jutro i statystyki, a raczej połączyć je ze sobą, by uporać się z ich wątłą logiką. Mam pewne wątpliwości, czy mi się uda.